روش فعلی نظارت بر شرکت های بیمه (نظارت تعرفه ای) با فضای پیش روی صنعت بیمه کشور که آزادسازی و مقررات زدایی از مولفه های اصلی آن هستند، سازگاری ندارد. حاشیه توانگری مالی، ابزاری است که در بسیاری از کشورهای جهان به منظور نظارت مالی بر شرکت های بیمه استفاده می شود. در این روش به جای نظارت مستقیم حاشیه توانگری مالی شرکت های بیمه که نشان دهنده توان مالی آنها برای ایفای تعهدات پذیرفته شده آنهاست، ارزیابی می شود.در این تحقیق شاخص حاشیه توانگری مالی بیمه های غیرزندگی شرکت های بیمه دولتی و خصوصی محاسبه شده و با استفاده از آزمون های مقایسه میانگین ها، توانگری مالی این شرکت ها با یکدیگر مقایسه گردیده اند. یافته های تحقیق نشان می دهد شرکت های بیمه دولتی باید یک حاشیه توانگری مالی، حداقل به اندازه %11 و شرکت های خصوصی به اندازه %15 حق بیمه های دریافتی خود در اختیار داشته باشند تا بتوانند با احتمال بسیار زیاد در یک دوره معین از عهده تعهداتی که پذیرفته اند برآیند.

بازار بیمه یکی از مهم ترین بازارهای مالی محسوب می شود. شرکت های بیمه از طریق پذیرش ریسک های متنوع و تقویت منابع مالی برای سرمایه گذاری در بازار سرمایه، سهم بسزایی در رشد و توسعه هر کشور دارند. شرکت های بیمه با توجه به ماهیت فعالیت خود، اگر به اندازه کافی توانمند نباشند، در ایفای تعهدات آتی خود با شکست روبرو می شوند. تاکید بر نسبت های مالی شرکت های بیمه به عنوان شاخص شفافی از عملکرد شرکت های بیمه، سبب شده است تا بررسی رابطه ی نسبت های مالی و نسبت توانگری مالی شرکت های بیمه با تاکید بر بیمه لاستیک خودرو هدف اساسی این پژوهش قرار گیرد. در این پژوهش، چهار دسته از نسبت های مالی تحت عنوان نسبت های اهرمی و کفایت سرمایه، نسبت های سودآوری، نسبت های نقدینگی و نسبت های عملیاتی برای 21 شرکت بیمه در دوره زمانی 1392-1390 متغیرهای مستقل در نظرگرفته شده اند و رابطه این نسبت های مالی با نسبت توانگری مالی شرکت های بیمه در این دوره زمانی مورد بررسی قرار گرفته است. براساس نتایج این پژوهش، نسبت های سودآوری و نسبت های نقدینگی همبستگی بالایی با نسبت توانگری مالی دارند و نسبت های ضریب خسارت، سودآوری عملیات بیمه ای، سود خالص به حقوق صاحبان سهام از مجموعه ی نسبت های سودآوری و نسبت جاری از مجموعه ی نسبت های نقدینگی، موثرترین نسبت های مالی در ارزیابی توانگری مالی هستند. مطلوب بودن نسبت های مالی بیانگر سلامت مالی شرکت های بیمه است و این که شرکت های بیمه توان ایفای تعهدات خود را خواهند داشت و می توان نسبت های مالی را به عنوان مولفه ا ی کارا برای ارزیابی سلامت و توانگری مالی شرکت های بیمه معرفی کرد و برای بررسی توانگری مالی از آن ها کمک گرفت.

اصلی ترین موضوعی که پژوهش حاضر با آن مواجه است این است که رابطه ی بین 7 متغیر مالی شرکتهای فعال در صنعت بیمه ی ایران را با حاشیه ی توانگری آنها مورد بررسی قرار دهد. برای این منظور متغیرهای «عملکرد سرمایهگذاری»، «نسبت نقدینگی»، «حاشیه ی عملیاتی»، «نسبت ترکیبی»، «نسبت خسارت»، «سود بیمه گری»، و «اندازه ی شرکت بیمه» را به عنوان متغیرهای تبیین کننده ی مالی شرکتهای بیمه مدنظر و رابطه ی آنها با حاشیه ی توانگری مالی مورد بررسی قرار گرفته است. دوره ی زمانی تحقیق 4 ساله (از سال 1390 لغایت 1393)، و جامعه ی آماری آن همه ی شرکتهای فعال در صنعت بیمه تعیین شده است. نمونه ی آماری تحقیق نیز که بر اساس روش غربالگری به دست آمده شامل 17 شرکت و تعداد مشاهدات برابر با 68 شرکت-سال است. نتایج حاصل از آزمون فرضیه های تحقیق با استفاده از روش داده های پانلی حاکی از این است کهبه جز «نسبت ترکیبی» سایر متغیرهای مالی رابطه ی معنی داری با حاشیه ی توانگری مالی شرکتهای بیمه دارند. به طوری که نسبتهای فوق 24/83 درصد از تغییرات حاشیه ی توانگری مالی شرکتهای بیمه را تبیین میکنند. از این رو با توجه به نتایج به دست آمده از این تحقیق می توان گفت بین توانگری مالی شرکتهای بیمه با 6 متغیر مالی بررسی شده رابطه ی معنی داری وجود دارد.

هدف این مقاله بررسی تاثیر تورم بر توانگری مالی شرکت های بیمه در ایران است. بدین منظور، از مدل رگرسیونی داده های تلفیقی در دوره زمانی 1394-1391 استفاده شد. نتایج نشان داد تورم، نسبت جاری و نسبت مالکانه بر توانگری مالی تاثیر مثبت و معنادار دارند؛ در حالی که ضریب خسارت، نسبت ذخایر بر توانگری مالی تاثیر منفی داشته اند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود شرکت های بیمه طیف فعالیتشان را از شرکت های اهرمی به سمت شرکت های سرمایه ای سوق دهند؛ ذخایر را در بخش های دیگری به جز بدهی ها در ترازنامه های شرکت های بیمه به حساب آورند؛ بازه ای معین را به عنوان بازه مطلوب برای نسبت جاری خود تعیین نمایند و گروهی از حق بیمه ها را متناسب با متوسط خسارات عاید شده تعیین نمایند.